|
 بدقوارگی و آشفتگی چنان بر شهرهای ما سایه افکنده که رها شدن از آن تلاش بسیار می خواهد و زمان طولانی. کافی است پا به خیابان بگذاری تا با انبوهی از رنگ ها، سنگ ها، شیشه ها، آجرنماها و بتن هایی روبرو شوی که نام بنا برخود دارند. بلندوکوتاه با خطوط افقی و عمودی نامتناسب و رنگ های ناهمگون. پنجره های نازیبا، ورودی ها و مصالح متنوع و... .این گوناگونی و ناهمگونی در سبک و شکل به اغتشاش انجامیده و شهرهایی بی هویت، غیرانسانی، ناهماهنگ و نابسامان را به شهروندان هدیه کرده است.
معماری شهرهای ما دیگر هیچ نوع مشخصه ای را تداعی نمی کنند و در واقع سازمان فضایی و محیط کالبدی شهر ، احجامی مکعب،تک عملکردی ،بدون دید و منظر، بدون سایه روشن های مناسب ، بدون نشانه و از این دست است.
بناها پیوستگی خود را نسبت به زمین، آسمان و همجواری از دست داده اند و فضاها از میان آن سربرآورده اند. بافت شهری متشکل از احجام پراکنده ای است تهی از ارزش های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی که بحران هویت شهری و معماری را نمایان تر می سازد. این در حالی است که مردم نیازمند تغییرات در شهرها هستند. روحیه افسرده آنها نیاز به تنوع رنگ، فضا و محیط دارد و در صورت بی توجهی به آن ،فضاهای شهری ما روز به روز خموده تر و غمگین تر می شود و نتیجه، بی تفاوتی مردم نسبت به محیط پیرامونشان است...
|
شهر ایرانی از روزگارانی دور، روزگارانی که شهر در آن پی افکنده شد، تصویری بوده است از مثالی آسمانی. از همان روزگارانی که جمشید به فرمان اورمزد "ورجمکرد" را برپا داشت تا در آن شادی باشد و شور، عشق باشد و زندگی، زیبایی باشد و وصل تا زمانی که شیخ اشراق نشان آن را در اقلیم هشتم می داد و جایی را نشان می کرد که انگشت اشاره را بی سمت و سو می نمود و تا روزگاری که آن شهر اهورایی و این شهر ملکوتی در "مکتب اصفهان" چهره ای زمینی یافت، ناکجاآباد را در کجا وصف کرد و سرزمین خیال را شاهدی خاکی آورد، شهر ایرانی در آمد و شد بین خیال و واقع بوده است....
ميدان به فضايي گفته ميشود كه در ميانه ساختارهاي معماري شكل ميگيرد. اين فضا در طول تاريخ تكامل شهرسازي و نسبت به ضرورتهاي موجود زمان و مكان شكلگيري، كاربريهاي متفاوتي داشته است و در گذشته بيشتر فعاليتهاي اقتصادي و عملكردهاي گوناگون حكومتي و اجتماعي در اين فضاي روباز انجام ميگرفته است.