|
وقتي براي گشتوگذار به شهرهاي تاريخي ايران ميرويم، آنچه بيش از همه در سيماي شهري و در آثار كهن به چشم ميآيد، حجم بزرگ كاهگل است كه بر ديوار و بام همه بناها جا خوش كرده است.
چرا گذشتگان ما تا اين حد به استفاده از كاهگل در ساختمانها روي آوردند؟ چون سنگ و آجر در اختيار نداشتند؟ چون سيمان و كنتكس و رولكس و شيشه رفلكس هنوز اختراع نشده بود؟ شايد يكي از دلايلش همين باشد. اما دلايل قويتري نيز وجود داشت كه دانستنش به ما كمك ميكند كه هنگام گشتوگذار در اين كهن بوم و بر بهتر ببينيم و درستتر بينديشيم و از ميراث پدرانمان بهره بيشتري برگيريم.
در سرزمين ايران شهرهاي اصيلي وجود دارند كه از قرنها پيش بنا شده و تا امروز بپا ايستادهاند و هر كدام به تنهايي شاهد نبوغ معماري اقوام اين سرزمين هستند.
معماران ايراني براساس احتياجات قوم خود، با توجه به مسائل اجتماعي و خصوصيات جغرافيايي و به منظورهاي معيني ساختمانهايي بنا كردهاند كه نبوغ معماري آنان و زيبايي مجموع اين بناها در هر كدام از شهرهاي ايراني قابل ستايش است. به كار بردن مقياسهاي انساني توأم با لطايففكر و ذوق معماران در ريختن طرحهاي ساختمانها و نيز سادگي مصالح، سيماي شهر ايراني را خوش آيند و دلپذير نموده است...
|