شهرسازان

 ناهمگوني در شبكه شهری:

          چرا از شهرهای جديد استقبال نمی شود؟

براي اينكه يك مركز سكونتي فعال جذاب بوجود آوريم بايد عوامل مختلفي مانند مكان شهر (طبيعي و مصنوعي) اشتغال و شرايط اجتماعي شهر جديد را به صورت كامل مورد بررسي قرار داده و ارتباط آنها را با يكديگر درنظر گرفت. در نهايت بايد عنوان شود كه بهترين مكان براي احداث شهرهاي جديد روستا- شهرها و شهرهاي كوچك مي باشند كه امكانات اوليه در آنها موجود مي باشد و تقريبا از امتيازات زيادي نسبت به شهرهاي جديدي كه در اراضي بكر ساخته مي شوند برخوردار مي باشند. در حال حاضر شبكه شهري كشور ناهمگون و شكسته است. هرم شهري و هرم جمعيتي كشور با يكديگر همخواني و تناسب ندارد. هرم جمعيت شهري كشور به نفع شهرهاي بالاي 500هزار نفري و بيشتر و به ضرر شهرهاي متوسط بزرگ (شهرهاي 250هزار الي 500هزار نفر) بوده است. لازم است شهرهاي مياني تقويت گردد...

رشد شهر نشيني و صنعتي شدن جوامع شهری، فرهنگ جامعه را به سرعت از اعتقادها و آداب و سنن دور كرد و تمايل به زندگي امروزي و استفاده از رفاه و ارزشهاي مادي به نوعي ارزش اجتماعي تبديل شد به گونه اي كه رشد تجملات و تزئينات در سيماي شهر و خانه ها نمايان تر از هميشه شد و جامعه ها را از پايبندي به يكديگر و مناسبات خانوادگي وخويشاوندي دور كرد.

در جوامع سنتي، روابط اجتماعي به هم پيوسته بود، باور هاي مشترك و مشخصي وجود داشت، افراد همديگر را مي شناختند، اعتماد ميان افراد بيشتر بود و روابط اجتماعي براساس آشنايي هاي دراز مدت و دوستي و مناسبات فاميلي و خانوادگي استوار و پايدار بود...

 مشکل برنامه ریزی های شهری زمانی ظاهر می شود که تلاش کنیم این توصیف را در مورد نوع مشخصی از برنامه ریزی ،که موضوع این کتاب است (یعنی برنامه ریزی شهری و منطقه ای یا همانطور که هنوز غالبا خوانده می شود برنامه ریزی شهرک و حومه ) به کار بگیریم .در بسیاری از کشورهای پیشرفته مثل بریتانیا، ایالات متحده، آلمان و یا ژاپن عبارت برنامه ریزی شهری یا برنامه ریزی شهرک اکیدا یک مکررگویی است. یعنی از آنجا که اکثریت قابل توجهی از جمعیت در آمارها به عنوان جمعیت شهری طبقه بندی می شوند و از مکان هایی که در آن زندگی می کنند با عنوان "شهر" یاد می شود؛ این طور به دهن می رسد که برنامه ریزی شهرک به معنی هرنوع برنامه ریزی است؛ درواقع همانطوری که به خوبی مشهود است؛ برنامه ریزی شهری به شکل معمول و متعارف معنی محدودتر و دقیقتری دارد، یعنی به برنامه ریزی با یک عنصر فضایی یا جغرفیایی اشاره دارد که در آن هدف کلی، تمهید یک ساختار فضایی از فعالیتها یا کاربری اراضی است به نحوی از شکل موجود بدون برنامه ریزی بهتر باشد. برای این نوع برنامه ریزی که با عنوان "برنامه ریزی کالبدی" نیز مشهور است ،شاید عبارت "برنامه ریزی فضایی" اصطلاحی خنثی تر و دقیق تر باشد...

مقدمه

رویای زندگی در جامعه‌‌‌ای کامل و بی‌نقص رویای همیشگی تاریخ زندگی آدمی بوده است. جامعه‌ای کامل و سعادتمند که رستگاری شهروندان در آن امکان‌پذیر می‌گردد و آدمی توان آن را دارد تا استعدادهای خود را جهت تکامل خویش به کار نبرد. آرمان‌ شهرها یا ناکجا آبادها تصویری است از این جوامع کامل.

آینده‌اندیشی نیز رویایی مشابه در سر دارد، تا ظرفیت‌های ادامه حیات بر روی زمین توسعه یابد و عادت و رفاه بشری در آن افزایش یابد. رویکرد هنجاری خصوصا بر این رویا تاکید ویژه‌ای دارد. پس چندان عجیب نیست که هر این دو در نقاطی با یکدیگر تلاقی یابند. آرمان شهرها به عنوان یکی از فعالیت‌های آینده پژوهی نیز شناخته می‌شود و به گزاف نگفته‌ایم اگر آن هدف غایی هر آینده پژوهی را دستیابی به آن آرمان شهر یا شهر مطلوب فردا بدانیم...