|
ساخت شهرهاي جديد موفقيتآميز نبوده است
«بيژن كاموري» رييس هيات مديره انجمن مديران فني و اجرايي و عضو هياتمديره انجمن شركتهاي ساختماني، در گفتوگو با ايلنا، درباره امكان شكسته شدن قيمت مسكن در تهران، گفت: تا زماني كه 80درصد اقتصاد دولتي است و پايتخت به عنوان مركز دولت از نظر سياسي و اقتصادي بزرگ و بزرگتر ميشود، شركتهاي دولتي مانند كشتيراني، فولاد و ذوبآهن، سيمانهاي مناطق مختلف، بنيادها و دفاتر استانداريها در پايتخت متمركز ميشوند.
وي افزود: چرا بايد تمام صنايع بزرگ مانند اتومبيلسازي، مراكز بهداشتي، دانشگاهي و درماني تنها در تهران وجود داشته باشد و ساير شهرهاي دور، فاقد امكانات ياد شده باشند. كاموري، خاطرنشان كرد: جاذبههاي اشتغال بايد به ساير شهرها و نقاط دور و نزديك انتقال يابند و به اين ترتيب جلوي رشد جمعيت تهران و در نتيجه افزايش تقاضاي مسكن و گرانشدن آن گرفته شود.
وي تاكيدكرد: زماني ميتوان قيمتها را شكست كه امكانات، در نقاط مختلف كشور توزيع شود تا همه به تهران مهاجرت نكنند.
عضو هياتمديره انجمن انبوهسازان مسكن، درباره تعيين تكليف خانههاي خالي از سكنه، گفت: دولت و سياستگذاران بايد از اتخاذ سياستهاي تنبيهي برحذر باشند، چرا كه تجارب سالهاي گذشته نشان داده كه اين گونه سياستها نه تنها تاثير مثبتي بر جلوگيري از روند افزايش قيمت مسكن نداشته، بلكه از جذب سرمايه توسط بخش مسكن جلوگيري به عمل ميآورد، سياستهاي تشويقي بايد موجب سوق سرمايهها و نقدينگيهاي سرگردان به سوي توليد انبوه مسكن باشد.
وي درباره اين كه بخشخصوصي و انبوهسازي تا چه ميزان ميتوانند در كنترل بازار نقشآفريني كنند، خاطرنشانكرد: اگر اقتصاد دولتي را رها كنيم، بخشخصوصي، راه خود را خواهد يافت. همچنين اگر از قدرت بنيادها كاسته شود، بخشخصوصي بزرگتر ميشود. چنانچه امكانات و تسهيلات و برنامهريزي براي توليد صنعتي و تشويق انبوهسازان فراهم شود، بخشخصوصي و انبوهسازي نقش موثر خود را در توليد مسكن ايفا خواهد كرد.
كاموري، تصريحكرد: گراني مسكن به علت ساخت انفرادي مسكن توسط صاحبان زمين و خانههاي كوچك و سرمايهداران كوچك است. آنها قادر به اعمال مديريت روزآمد براي استفاده بهينه از زمين، صرفهجويي در مصالح (ارزانسازي و سبكسازي) نيستند. بايد به توليد صنعتي مسكن و انبوهسازي امكان حضور داد.
عضو هيات مديره انجمن شركتهاي ساختماني، درباره شهرهاي جديد، اذعان داشت: ساخت شهرهاي جديد ميتوانست موفقيت آميز باشد، اما موفق نبوده است. به طور مثال شهر هشتگرد كه در سال 68 بنا گذاشته شده، قرار بوده در سال 72 قريب به 500هزار جمعيت در خود جاي دهد و داراي مترو و راههاي دسترسي مستقل به تهران باشد، اما متاسفانه نه راه دسترسي جداگانه دارد و نه سرويسهاي خدمات شهري و امكانات كافي آب، برق، تلفن و گاز.
منبع: دنیای اقتصاد
|
